Het antwoord van de Koran
De Koran zegt het in één zin:
Koran 51:56
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿٥٦﴾
En Ik (Allah) heb de djinn en de mens slechts geschapen om (alléén) Mij te aanbidden (de Tawhied, datgene waartoe alle profeten hebben opgeroepen).
Aanbidden klinkt misschien als alleen bidden in een moskee. Maar in de islam is het veel breder. Alles wat je doet om God tevreden te stellen, is aanbidding: eerlijk werken, voor je ouders zorgen, een vriend helpen, goed zijn voor je buren. Zelfs een glimlach.
Een proef
Het leven is ook een proef. Niet om je te laten falen, maar om te tonen wie je bent.
Koran 67:2
الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْغَفُورُ ﴿٢﴾
Degene die de dood en het leven heeft geschapen, zodat Hij jullie kan (testen en) beproeven wie uitblinkt in de (gehoorzame) daden (ter wille van Allah). En Hij is de Almachtige (over de ongehoorzamen), de Vergever (voor de berouwvollen).
Het vers zegt niet: wie het meest doet. Het zegt: wie uitblinkt in zijn daden. Het gaat om de kwaliteit van je daden en de oprechtheid van je hart.
Je kent God al
Volgens de islam wordt elke mens geboren met een natuurlijk besef van God. Dat heet de fitra. De Profeet (vzmh) zei: “Elk kind wordt geboren met die natuurlijke aanleg.” (Sahih al-Boechari 1385)
Daarom voelen zoveel mensen, ook wie niet gelovig is opgevoed, dat er meer moet zijn. In moeilijke momenten richten ze zich vanzelf tot iets of iemand groter dan zichzelf. De islam zegt: dat gevoel klopt. Het is een herinnering aan wie je gemaakt heeft.
Wat dat betekent
Als je leven een doel heeft, dan is niets zinloos. Je werk, je zorgen, je familie, je verdriet: het telt allemaal mee. Je bent niet toevallig hier.
Om over na te denken
Als je vandaag zou sterven: waarvoor zou je willen dat men je herinnert?
Morgen: hoe laat God aan de mensen weten wat Hij van hen vraagt?